یکتاپرستی در ادیان ابراهیمی صرفاً به جابهجایی یک خدا به جای چند خدا نمیانجامد. تحول در خداپرستی به معنای دگرگونی در نظام اخلاقی این ادیان نیز به شمار میآید. خدای یگانه این ادیان، فارغ از نام و کیفیتی که برایش تصوّر میکنند، دارای کیفیاتی اخلاقی است که باید از آنها پیروی کرد و الزامهای اخلاقی این ادیان، برگرفته از همان تصویر و همان کیفیات است و در نتیجه غایت التزام به آنها، رسیدن به مقام چونخدایی است. ادیان ابراهیمی از این مقام، با تعابیری بهظاهرمتفاوت یاد کردهاند. در یهودیت «شخینا»، در مسیحیت «زیستن در مسیح» و در اسلام «خلیفةاللهی»، عناوینی هستند که به غایت اخلاق مبتنی بر یکتاپرستی اشاره دارند. برای دستیابی به این غایت، هرکدام از این سه دین، بر یک طریقت اخلاقی تأکید دارند؛ یهودیت تقلید از خدا، مسیحیت تشبّه به مسیح و سرانجام اسلام بر مفهوم اطاعت از خدا تأکید دارند.
)